Ochrona danych osobowych w innych krajach europejskich - pozew, pozew o rozwód, pozew rozwodowy, pozew o alimenty, pozew alimentacyjny, pozew o zapłatę, sprzeciw, nakaz zapłaty

Ochrona danych osobowych w innych krajach europejskich

Mając na uwadze i znając zakres obowiązywania ustawy „o ochronie danych osobowych” w Polsce, warto bliżej przyjrzeć się rozwiązaniom przyjętym w europejskim prawodawstwie. Pierwszym krajem na świecie, który przyjął ustawę regulującą zagadnienie ochrony danych w skali całego państwa była Szwecja. Ustawa z 1973 r. zawierała postanowienia dotyczące wszystkich zautomatyzowanych kartotek bez względu na to, czy znajdują się one w dyspozycji instytucji państwowych, czy też prywatnych. Następnie w 1978 r. podobne ustawy uchwalone zostały przez parlamenty Austrii, Danii, Norwegii i Francji, a rok później, tzn. w 1979 r. także przez parlament Luksemburga.

 

            We Wspólnocie Europejskiej (skrót UE) ochrona danych osobowych była przedmiotem regulacji wielu gałęzi prawa i normowana w różny sposób w poszczególnych państwach członkowskich Unii. Dopiero od 1990 roku zwrócono szczególną uwagę na ochronę danych osobowych i na potrzebę regulacji w prawie Unii Europejskiej. Odpowiednie przepisy zostały zamieszczone równocześnie w większości konstytucji państw członkowskich, a następnie rozwinięto je w ustawach poświęconych ochronie danych osobowych.

 

Należy podkreślić, że już wcześniej bo w 1981 roku zagadnieniem  o c h r o n y  d a n y c h  zajęła się Rada Europy, wydając w styczniu 1981 r. Konwencję nr 108 o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych o charakterze osobowym. Celem jej wydania było ujednolicenie europejskich standardów ochrony danych. W preambule można przeczytać m.in., że pożądane jest rozszerzenie zakresu ochrony praw i podstawowych wolności każdej osoby, a w szczególności praw do poszanowania prywatności, biorąc pod uwagę coraz bardziej intensywny przepływ przez granice, podlegających automatycznemu przetwarzaniu danych o charakterze osobistym. Strony konwencji zobowiązały się: stosować konwencję do zautomatyzowanych kartotek danych o charakterze osobistym, w sektorze publicznym i prywatnym; wprowadzić odpowiednie środki karne i odszkodowawcze za naruszenie przepisów prawa wewnętrznego realizujących podstawowe zasady ochrony danych. Również powołać jeden lub więcej organów władzy, zajmujących się nadzorem nad realizacją prawa do ochrony danych osobowych; zapewnić, aby osoby zatrudnione przez powołany organ władzy lub działające w jego imieniu były związane odpowiednim zobowiązaniem do zachowania otrzymanej informacji w tajemnicy lub dyskrecji. Wreszcie strony zobowiązały się udzielić pomocy każdej osobie zainteresowanej, zamieszkałej za granicą, w korzystaniu z praw przewidzianych w prawie wewnętrznym, a także wyznaczyć przedstawiciela do Komitetu Doradczego Rady Europy.

 

Szczególnie istotny jest artykuł 5 Konwencji, który wprowadza zasady jakości danych. Zgodnie z nim dane o charakterze osobistym mają być: zbierane oraz przetwarzane uczciwie i zgodnie z prawem; rejestrowane dla określonych i legalnych celów; odpowiednie, rzeczowe i nie wykraczające poza cel, dla których są rejestrowane; dokładne i w razie potrzeby uaktualniane oraz przechowywane w formie umożliwiającej identyfikację osób zainteresowanych przez okres nie dłuższy niż jest to wymagane ze względu na cel, dla którego dane te są rejestrowane.

 

Osoby, których dane przechowywane są w zautomatyzowanych kartotekach uzyskały prawo do: ustalenia istnienia takich kartotek danych i wiadomości o ich podstawowych celach, a także tożsamości, miejsca zamieszkania lub siedziby jej zarządcy. Mają one również prawo otrzymania w rozsądnych odstępach czasu i bez nadmiernej zwłoki i nadmiernych kosztów, potwierdzenie istnienia w zautomatyzowanej kartotece dotyczących ich danych o charakterze osobistym oraz do zawiadomienia o takich danych w zrozumiałej formie. Otrzymały także, w przypadku błędnego zapisu, możliwość wprowadzenia poprawek lub usunięcia takich danych; odwołania się w przypadku odmowy odpowiedzi na żądanie potwierdzenia, albo, gdyby taki przypadek się pojawił, odmowy zawiadomienia o zawartości, jak również odmowy wprowadzenia poprawki lub usunięcia informacji na podstawie przepisów Konwencji.

 

Obok cytowanej powyżej Konwencji, w świetle prawa europejskiego, newralgiczne znaczenie dla ochrony danych osobowych ma Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i zarazem Rady Europy z dnia 24 października 1995 r. „o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych oraz swobodnego przepływu tych danych”[1].  C e l e m   d y r e k t y w y   jest ochrona podstawowych praw i wolności osób fizycznych, a w szczególności ich prawa do prywatności w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych. Przywołana dyrektywa dotyczy przetwarzania danych osobowych w całości, lub w części w sposób zautomatyzowany oraz innego przetwarzania danych osobowych, stanowiących część zbioru danych, lub mających stanowić część zbioru danych. Art. 2a dyrektywy definiuje dane osobowe, jako „wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej, lub dającej się zidentyfikować osoby fizycznej (podmiotu danych)”. Osoba dająca się zidentyfikować jest osobą, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, szczególnie poprzez odniesienie się do numeru identyfikacyjnego lub innych wskaźników charakterystycznych dla jej fizycznej, fizjologicznej, umysłowej, gospodarczej, kulturowej lub społecznej tożsamości. Artykuł 6 zobowiązał państwa członkowskie do tego, aby dane osobowe były: przetwarzane rzetelnie i legalnie; gromadzone do określonych, wyraźnych celów; stosowne, istotne i nie wykraczające poza konieczne ramy, dla których zostały zgromadzone. Powinny być prawidłowe oraz, w razie konieczności, aktualizowane, a także przechowywane w formie umożliwiającej identyfikację osób, których dane dotyczą przez czas nie dłuższy niż jest to konieczne dla celów, dla których dane zostały zgromadzone lub dla których są dalej przetwarzane. Państwa członkowskie zostały zobowiązane do stworzenia odpowiednich zabezpieczeń dla danych przechowywanych przez dłuższe okresy dla potrzeb historycznych, statystycznych i naukowych.

 

Wreszcie, zgodnie z postanowieniami art. 15 dyrektywy, „państwa członkowskie mają obowiązek zagwarantowania każdej osobie prawa nie podlegania decyzji mającej skutki prawne lub poważnie wpływająca na jej sytuację, która oparta jest wyłącznie na automatycznym przetwarzaniu danych mających na celu określenie pewnych aspektów personalnych odnoszących się do tej osoby, jej pracy, zdolności kredytowej, odpowiedzialności, reputacji, itd.” Wyjątek od tej zasady stanowić mogą takie decyzje, które powzięte zostały podczas zawierania lub wypełniania postanowień umowy.[2] Przesłanką wprowadzenia w dyrektywie powyżej zarysowanych rozwiązań był rozwój informatyki, a w szczególności jego konsekwencje, tzn. zagrożenia praw jednostki w procesie podejmowania rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych wyłącznie na podstawie automatycznego przetwarzania danych osobowych.

 

 


[1] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r., 95/46/WE

[2] Nowelizacja Ustawy o Ochronie Danych Osobowych – Uzasadnienie, 2001, „Biuletyn – Ochrona Danych Osobowych”, nr 17, s. 12.

Kancelarie

 

Kancelaria Prawna
Horoszkiewicz sp. z o.o.

Rozwody

Alimenty

Podział majątku

Władza rodzicielska

tel. 606 514 804

odszkodowanie za opóźniony lub odwołany lot

zachowek - jeśli zostałeś pominięty w spadku sprawdź co Ci się należy

regulowanie stanu prawnego nieruchomości