Usługi komunalne  usuwanie odpadów - pozew, pozew o rozwód, pozew rozwodowy, pozew o alimenty, pozew alimentacyjny, pozew o zapłatę, sprzeciw, nakaz zapłaty

Usługi komunalne  usuwanie odpadów

Utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy, czyli zadań publicznych służących zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej. Powinność utrzymania czystości i porządku na terenie gmin obciąża nie tylko organy samorządowe, ale również wszystkich członków określonej wspólnoty. Jednak to na gminy został nałożony szczególny obowiązek stworzenia na jej terenie warunków niezbędnych do realizacji zadań z zakresu ochrony środowiska przed odpadami komunalnymi, a wynikającymi z ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach[1].

 

Ustawa ta wymienia szereg zadań gmin związanych z utrzymaniem porządku i czystości; najważniejszym z nich jest zorganizowanie systemu utrzymania porządku i czystości w gminie wraz z usuwaniem odpadów komunalnych. Zasadniczo ustawa nie daje gminie bliższych wskazówek co do tego, jak system utrzymania porządku i czystości w gminie wraz z usuwaniem odpadów komunalnych powinien być zorganizowany. Z punktu widzenia samorządu gminnego, akt ten zawiera bowiem przede wszystkim przepisy o charakterze organizacyjno – kompetencyjnym. W organizowaniu systemu utrzymania porządku i czystości gminom został przyznany pewien zakres swobody. Gminy zatem, w granicach przewidzianych prawem, mogą organizować system uwzględniając własne możliwości, panujące tradycje, jak i dotychczasowe doświadczenie w tym zakresie.

 

Instrumentem realizacji obowiązków gminy w odniesieniu do gospodarki odpadami komunalnymi jest udzielenie zezwolenia przez wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) na prowadzenie przez podmioty inne niż gminne jednostki organizacyjne działalności w zakresie usuwania, wykorzystywania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych (art. 7 ust. 1 ustawy o czystości i porządku). 

 

Problematyka uzyskania zezwolenia na prowadzenie tego rodzaju usług komunalnych jest kwestią o podstawowym znaczeniu z punktu widzenia zasady wolności gospodarczej, wyrażonej w art. 20 Konstytucji RP[2]. Istotę reglamentacji (zezwolenia i koncesji) upatruje się w wyrażaniu zgody na podjęcie działalności gospodarczej w sferze zastrzeżonej dla państwa. Jak wynika z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z wolności i praw (w tym przypadku z wolności gospodarczej) mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, dla ochrony środowiska bądź ochrony innych wymienionych tam dóbr i wartości. Jakkolwiek monopole państwa w czystej postaci stopniowo zanikają, to utrzymanie zezwoleń jako formy reglamentacji podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej ma swój sens i wiąże się z uzasadnioną potrzebą. Można przyjąć, że istnieje ona wówczas, gdy podjęcie i prowadzenie danego rodzaju działalności wymaga sprawdzenia czy przedsiębiorca spełnia warunki określone w ustawie odnośnie danego rodzaju działalności. Określenie warunków musi być konkretne i oznaczać postawienie wnioskodawcy takich obowiązków, które uwzględniając specyfikę danego rodzaju działalności zapewniają, bezpieczeństwo jej wykonywania dla otoczenia i odbiorców. Obowiązki te muszą więc dotyczyć odpowiedniego dla danego rodzaju działalności przygotowania kapitałowego, lokalowego, technologicznego, kadrowego itp.[3]

 

Szeroko rozumiana wolność działalności gospodarczej nie ma zatem charakteru absolutnego, co znalazło odzwierciedlenie w licznych regulacjach ustawowych, przewidujących reglamentację działalności gospodarczej przez jej koncesjonowanie lub udzielanie zezwoleń, zawierających nie tylko surowe warunki, ale również terminy ważności tych koncesji i zezwoleń. Nie ulega wątpliwości, iż ustawodawca właśnie w dziedzinie podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej dostrzegł wartości, które wymagają ochrony publicznoprawnej, nawet za cenę ograniczenia konstytucyjnych praw i wolności.

 

Z tego właśnie powodu swoboda działalności gospodarczej podejmowanej w zakresie utrzymania czystości i porządku w gminach została poddana ograniczeniu w drodze publicznoprawnej reglamentacji. O tym, czy i w jakim stopniu, podmioty inne niż gminne jednostki organizacyjne będą uczestniczyły w procesie utrzymania czystości i porządku w gminach, decyduje wójt (burmistrz, prezydent miasta) w formie decyzji administracyjnej (zezwolenia).

 

W myśl art. 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie utrzymania czystości w gminie powinien zawierać:

 

1)      imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby przedsiębiorcy ubiegającego się o zezwolenie, oraz jego numer identyfikacji podatkowej (NIP),

 

2)      określenie przedmiotu i obszaru działalności,

 

3)      określenie środków technicznych, jakimi dysponuje ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie działalności objętej wnioskiem,

 

4)      informacje o technologiach stosowanych lub przewidzianych do stosowania przy świadczeniu usług w zakresie działalności objętej wnioskiem,

 

5)      proponowane zabiegi z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej planowane po zakończeniu działalności,

 

6)      określenie terminu podjęcia działalności objętej wnioskiem oraz zamierzonego czasu jej prowadzenia.

 

Zezwolenia udziela właściwy organ administracji gminnej każdemu podmiotowi, który dysponuje odpowiednimi środkami do wykonywania usług oraz zapewni ich należyty poziom, na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat. Sformułowanie „każdemu podmiotowi” oznacza, iż po spełnieniu przez wnioskodawcę określonych wymagań co do standardu świadczonych usług uprawniony organ ma obowiązek udzielenia zezwolenia. Oznacza to, iż poza oceną środków, jakimi dysponuje podmiot ubiegający się o zezwolenie, z punktu widzenia ich przydatności do prowadzenia danego rodzaju usług oraz zapewnienia ich należytego poziomu, w wydawaniu decyzji o udzieleniu zezwolenia uprawniony organ nie może kierować się uznaniem administracyjnym. Związany jest stanowiskiem podmiotu występującego o udzielenie zezwolenia, wyrażonym w treści złożonego wniosku. Zwrot „każdemu podmiotowi” oznacza także, iż bez żadnych wyjątków i przywilejów zezwolenia powinny być wydawane wszystkim, którzy o nie występują, zgodnie z zasadą równości wobec prawa[4] i wolności prowadzenia działalności gospodarczej. W celu jej urzeczywistnienia względem wszystkich zainteresowanych świadczeniem określonego rodzaju usług komunalnych powinny być stosowane tego samego rodzaju wymagania, jak również jednolite zasady ustalania okresu ważności zezwoleń. Indywidualizacja wymagań czy też uznaniowy sposób ustalania okresu ważności decyzji prowadziłyby do naruszenia tych zasad wobec wszystkich zainteresowanych świadczeniem określonych usług komunalnych.[5]

 

O wyłączeniu swobody organu administracji w udzielaniu zezwolenia na świadczenie usług polegających na usuwaniu odpadów komunalnych przez inny podmiot niż gminna jednostka organizacyjna, świadczy również sformułowanie „określenie czasu, na jaki zezwolenie ma być udzielone”. Przyjmuje się, iż oznaczenie okresu ważności zezwolenia jest ustawowym obowiązkiem organu, realizowanym wyłącznie na podstawie treści złożonego wniosku. To zatem wnioskodawca wskazuje okres, na jaki zezwolenie ma być udzielone. Organ administracji samorządowej udzielając zezwolenia jest związany treścią wniosku o udzielenie zezwolenia co do czasu, na jaki zezwolenie ma być udzielone.

 

Za celowością wprowadzonego rozwiązania przemawia fakt, iż tylko w ten sposób przyszły usługodawca, po analizie własnych możliwości ekonomicznych i technicznych, jest w stanie ocenić przez jaki czas może świadczyć usługi na określonym przepisami prawa standardzie.

 

Indywidualizacja okresu ważności zezwolenia jest następstwem rachunku ekonomicznego przeprowadzonego przez przyszłego usługodawcę, który prowadzi działalność gospodarczą na własny rachunek i własne ryzyko gospodarcze, a nie wynikiem uznania administracyjnego. Pewność co do czasu prowadzenia działalności gospodarczej jest istotną przesłanką opłacalności jej prowadzenia. Podmiot gospodarczy dopiero na podstawie tego zezwolenia będzie mógł przystąpić do zawierania indywidualnych umów z usługobiorcami. Liczba zawartych umów i konkurencyjne wobec innych podmiotów warunki tych umów zadecydują o opłacalności ekonomicznej prowadzonej działalności gospodarczej. Każde obniżenie wymagań przy udzielaniu zezwolenia czy też dowolne ustalanie okresu jego ważności może przesądzać o wyłączeniu konkretnego podmiotu z rynku usług komunalnych na terenie danej gminy. Sytuacja taka, niezależnie od tego, iż naruszałaby wymienioną wyżej konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej i równości wobec prawa, w dłuższej perspektywie byłaby niekorzystna dla mieszkańców danej gminy.[6]

 

Wyrażany jest pogląd, iż wyłączenie uznania administracyjnego w zakresie udzielania zezwoleń na świadczenie usług w zakresie usuwania odpadów komunalnych, prowadzi do sytuacji, gdzie organ, który został ustawowo wyposażony w kompetencje do reglamentacji, jest w swojej funkcji zupełnie „ubezwłasnowolniony”. Z jednej strony bowiem na organie tym spoczywa obowiązek reglamentowania działalności w zakresie utrzymania czystości w gminach przez udzielanie zezwoleń, z drugiej zaś organ musi udzielić zezwolenia, i to na warunkach określonych we wniosku złożonym przez zainteresowanego, a więc na warunkach w pełni dyktowanych przez zainteresowany podmiot. W konsekwencji główny cel reglamentacji – ochrona „ważnego interesu publicznego” – jest iluzoryczna, gdyż organ i tak jest zobowiązany do udzielenia zezwolenia „każdemu podmiotowi” na warunkach określonych przez ten podmiot. 

 

Jednakże istota zezwolenia sprowadza się do tego, iż zezwolenia nie można odmówić, jeżeli wnioskodawca spełnia przewidziane prawem warunki jego uzyskania. Tym właśnie zasadniczo różni się od koncesji, które udzielane są na zasadzie uznaniowości. W tym ujęciu jedynie koncesja jest instytucją ograniczającą wolność gospodarczą, obowiązek uzyskania zezwolenia natomiast nie jest zaś takim ograniczeniem lecz stanowi formę kontroli wstępnej spełniania przez przedsiębiorcę szczególnych, przewidzianych prawem warunków prowadzenia działalności w zakresie utrzymania czystości w gminie.

 

Oceny dotyczące środków technicznych, jakimi przyszły usługodawca powinien dysponować, miejsc składowania odpadów, technologii ich utylizacji zostało ujednolicone w obowiązujących przepisach sanitarnych i przepisach z zakresu ochrony środowiska. Brak odpowiednich środków technicznych do wykonywania usług w zakresie usuwania odpadów komunalnych będzie uzasadnioną przyczyną odmowy udzielenia zezwolenia jakiemukolwiek podmiotowi. Organ odmówi również wydania zezwolenia, jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami lub nieczystościami ciekłymi:

 

1)      jest niezgodny z wymaganiami ustawy i przepisami odrębnymi,

 

2)      mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub środowiska,

 

3)      jest niezgodny z gminnym planem gospodarki odpadami.

 

Przedstawione uregulowania prawne wyłączają możliwość działania organu w ramach typowego uznania administracyjnego. Oznacza to, że jeżeli podmiot spełnia wymagania, a konkretnie dysponuje odpowiednimi środkami do wykonywania takich usług, to organ gminy musi wydać mu stosowne zezwolenie.[7] Przepis art. 9 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, określa, jakie elementy powinno zawierać przedmiotowe zezwolenie. Oprócz wymagań proceduralnych określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, art. 9 wskazuje elementy decyzji, do których określenia uprawniony jest organ administracji publicznej rozstrzygający daną sprawę administracyjną. To właśnie na nim ciąży obowiązek skierowania decyzji do właściwego podmiotu, określenia przedmiotu i zakresu działalności, rozstrzygnięcia o miejscu unieszkodliwiania odpadów, wskazania niezbędnych zabiegów z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej, wymaganych po zakończeniu działalności, określenia obowiązku zawierania umów, a także innych wymagań wynikających z przepisów szczególnych itp.

 

Wymienione w ustawie elementy zezwolenia mają charakter kompleksowy i zamknięty, co oznacza, że w konkretnym zezwoleniu na prowadzenie przedmiotowej działalności organ wydający zezwolenie nie może pominąć żadnego z nich, ale też nie może swobodnie kształtować treści zezwolenia poprzez nakładanie na podmiot gospodarczy innych obowiązków niż w zakresie wynikającym z treści art. 9 ust. 1 ustawy. Takie działanie organu wydającego zezwolenie kwalifikuje się jako działanie bez podstawy prawnej.

 

 


[1] Dz. U. Nr 132, poz. 622

[2] Dz. U. Nr 78, poz. 483.

[3] J. Olszewski, Prawo gospodarcze. Kompendium, C.H. Beck, Warszawa 2002, s. 197.

[4] Zasada równości wobec prawa wyrażona w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo. A więc bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Orzeczenie TK z dnia 9 marca 1988 r. sygn. U 7/87, OTK 1988, poz. 1.

[5] Uchwała NSA z dnia 22 maja 2000 r., OPK 1/00, ONSA 2000, nr 4, poz. 140.

[6] Uchwała NSA z dnia 22 maja 2000 r., OPK 1/00, ONSA 2000, nr 4, poz. 140.

[7] Zob. J. Jerzmański, K. Nowacki, Uwarunkowania prawne recyklingu odpadów, „Samorząd Terytorialny” 1999, nr 10, s. 62.

Kancelarie

 

Kancelaria Prawna
Horoszkiewicz sp. z o.o.

Rozwody

Alimenty

Podział majątku

Władza rodzicielska

tel. 606 514 804

odszkodowanie za opóźniony lub odwołany lot

zachowek - jeśli zostałeś pominięty w spadku sprawdź co Ci się należy

regulowanie stanu prawnego nieruchomości