Kobieta jako szczególna ofiara mobbingu w środowisku pracy - pozew, pozew o rozwód, pozew rozwodowy, pozew o alimenty, pozew alimentacyjny, pozew o zapłatę, sprzeciw, nakaz zapłaty

Kobieta jako szczególna ofiara mobbingu w środowisku pracy

Mobbing jest swoistym nękaniem, ustawicznym dręczeniem uzewnętrzniającym się w relacjach interpersonalnych występujących w ramach wykonywanych obowiązków zawodowych. To wszelkie zachowania w sytuacjach pracy zawodowej, które wywołują wśród niektórych pracowników lęk, strach i długotrwałe obawy, których skutki ujawniają się nawet uszczerbkiem na zdrowiu.[1]

Mobbing to zmasowany terror psychiczny ze strony pracodawcy, przełożonego, grupy współpracowników, skierowany przeciwko jednemu pracownikowi lub kilku pracownikom.

            Mobbing w miejscu pracy lub w związku z pracą polega na wrogim i nieetycznym, systematycznie powtarzającym się zachowaniu, skierowanym wobec jednej lub kilku osobom, którego rezultatem jest psychiczne, psychosomatyczne i społeczne „wyniszczenie” pracownika. Istotą mobbingu jest to, że może on powodować u nękanego pracownika silny stres, który jest przyczyną różnego rodzaju dolegliwości, najczęściej chorób psychosomatycznych i psychicznych. Na płaszczyźnie naukowej istotne są wzajemne oddziaływania społeczne w środowisku pracy, gdzie osoba jest napiętnowana regularnie przez dłuższy czas, co prowadzi do pogorszenia stanu zdrowia oraz narażenie jej na utratę pracy.[2]

Psychiczny terror w miejscu pracy może występować we wszystkich branżach i na wszystkich szczeblach hierarchii. Eksperci twierdzą, że każdy może zostać ofiarą mobbingu.

Zjawisko mobbing jest szczególnie nasilone w firmach, gdzie ludzie traktowani są instrumentalnie, istnieje ścisła hierarchia zależności służbowych, pracownicy są często przepracowani, a ich wartość oceniana jest tylko na podstawie wydajności pracy. Mobbing pojawia się także wtedy, gdy praca jest monotonna, mało kreatywna, towarzyszy też tzw. gorszym czasom, a więc i rosnącemu bezrobociu.

Mobbing jest zawsze wynikiem złej organizacji pracy i błędów w zarządzaniu. Również płeć odgrywa rolę. Kobiety znacznie łatwiej stają się ofiarami niż mężczyźni. Według wyników badań przeprowadzonych w krajach zachodnich w około 80% przypadków to przełożeni systematycznie dręczą współpracowniczkę lub współpracownika. Ponieważ kobiety kierownicze stanowiska wciąż jeszcze (niestety) zajmują rzadziej niż mężczyźni, już tylko z tego powodu zdarza się więcej kobiet wśród ofiar mobbingu.[3]

            W praktyce znaczna część wszystkich znanych przypadków mobbingu spowodowana jest przez przełożonych w stosunku do kobiet. Przełożony narusza tym samym swój obowiązek pieczy nad pracownikiem i przez swoje postępowanie niszczy dobrą atmosferę w pracy. Takie działania są również niekorzystne dla pracodawcy, ponieważ prowadzą one do spadku wydajności pracy.

Badania przeprowadzone w szwedzkiej "Klinice Mobbingu" potwierdziły te statystyki - najwięcej ofiar wywodzi się z placówek dydaktycznych oraz opieki zdrowotnej i społecznej. Większość (ponad 80%) jest płci żeńskiej, co jednak związane jest ze strukturą i specyfiką zatrudnienia. Szczególnie kobiety są narażone na mobbing, bo to właśnie one pracują w najbardziej ryzykownych zawodach takich jak:

–           nauczyciel,

–           pracownik socjalny,

–           pielęgniarka,

–           bankier,

–           sprzedawca,

–           kasjer. [4]

Nierzadko przełożeni szykanując swoich podwładnych demonstrują w ten sposób swoją siłę i władzę. Prowadzenie przez przełożonego typowych działań mobbingowych wywołuje u większości podporządkowanych w procesie pracy podwładnych strach przed utratą pracy i w związku z tym stanowią oni wyjątkowo dogodny obiekt ataku.

Szczególnie często mobbingowi poddawani są kobiety i młodzi pracownicy, którzy niedawno podjęli pracę. Mobbing może mieć miejsce w każdym zakładzie pracy, przy czym osoby wykonujące zawód urzędniczy mogą być częściej narażone na tego typu zachowania niż osoby wykonujące inny zawód.

Dziś pewnie mniej wpływa na to polityka, religia czy światopogląd – choć z  badań wynika, że i takie przypadki się zdarzają – a częściej sytuacja gospodarcza. Prawie zawsze mobbing zależy od konkretnych ludzi, którzy działają z pobudek emocjonalnych – chęci pognębienia drugiego człowieka, domniemanej zemsty, okazania swojej wyższości i władzy. Zdarzają się jednak także przypadki mobbingowania pracowników z pełnym wyrachowaniem – np. aby pozbyć się niewygodnych z pracy, usunąć zagrażających, uciszyć za głośnych, uniemożliwić awans zawodowy. Brak pracy powoduje, że mobberzy czują się bezkarni, a prześladowani – poddają biernie mobbingowi. Jednocześnie problem mobbingu skutecznie przysłaniają sprawy na pozór ważniejsze – sytuacja ekonomiczna pracownika i zakładu, zwolnienia grupowe, przestrzeganie elementarnych praw pracowniczych, bezpieczeństwo i higiena pracy.[5]

Empiryczne badanie zjawiska mobbingu wykazało, że tanowi on duże zagrożenie zdrowotne dla pracowników. Społeczne skutki mobbingu są daleko idące. Zazwyczaj poza problemami zdrowotnymi osoba nękana traci pracę i staje się osobą bezrobotną, mającą trudności ze znalezieniem nowej pracy. Negatywne przeżycia psychiczne z poprzedniego miejsca pracy wytwarzają w niej poczucie strachu przed ponownym zatrudnieniem. Z kolei stając się jednym z bezrobotnych zostaje wyalienowana ze środowiska pracy, co powoduje narastanie w niej poczucia bezużyteczności. Niezwykle trudno jest w takiej sytuacji wrócić ponownie do czynnego życia zawodowego.[6]

Polskie prawo pracy w zakresie ochrony przed mobbingiem nie zawiera jak na razie szczegółowych rozwiązań prawnych. Ochrona przed mobbingiem wynika przede wszystkim z Konstytucji RP, a zwłaszcza z art. 30, który uznając godność osoby ludzkiej za wartość pierwotną i nadrzędną nakazuje chronić w szczególności człowieka w pracy oraz gdy jest jej pozbawiony wtedy, jeśli zagrożone jest jego człowieczeństwo. Warto jeszcze zwrócić uwagę na ujęte w Konstytucji prawa do ochrony czci i dobrego imienia (art. 47), życia (art. 38), zdrowia (art. 68) oraz bezpiecznych i higienicznych warunków pracy (art. 66 ust. 1).

Na gruncie kodeksu pracy ochronę przed mobbingiem można przede wszystkim wywodzić z art. 111 k.p., który formułuje zasadę poszanowania dóbr osobistych pracownika. W szczególności chodzi tu o naruszenie takich dóbr osobistych pracownika jak zdrowie i godność. Problematyka ochrony przed mobbingiem w miejscu pracy i w związku z pracę wiąże się również z ogólnym obowiązkiem pracodawcy zapewnienia pracownikom bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, wynikających z art. 15 i 94 pkt 4 k.p.



[1] A. Szałkowski, Problem mobbingu w stosunkach pracy, „Praca i Zabezpieczenie Społeczne” 2002, nr 9, s. 3.

[2] H. Szewczyk, Molestowanie seksualne i mobbing w miejscu pracy lub w związku z pracą – nowe wyzwania dla polskiego prawa pracy,„Praca i Zabezpieczenie Społeczne” 2002, nr 6, s. 9.

[3] H. Leymann, Encyklopedia mobbingu, „Newsweek” 2002, nr 2, s. 42.

[4] K. Kmiecik-Baran, J. Rybicki, Mobbing w różnych krajach i różnych środowiskach pracy, „Płaca” 2003, nr 10, s. 15.

[5] K. Kmiecik-Baran, J. Rybicki, Mobbing- zagrożenie współczesnego miejsca pracy, Pomorski Instytut Demokratyczny, Gdańsk 2003, s. 6.

[6] H. Szewczyk, Molestowanie seksualne i mobbing..., op. cit., s. 10.

Kancelarie

 

Kancelaria Prawna
Horoszkiewicz sp. z o.o.

Rozwody

Alimenty

Podział majątku

Władza rodzicielska

tel. 606 514 804

odszkodowanie za opóźniony lub odwołany lot

zachowek - jeśli zostałeś pominięty w spadku sprawdź co Ci się należy

regulowanie stanu prawnego nieruchomości