Ograniczenia w zakresie możliwości dochodzenia roszczeń - pozew, pozew o rozwód, pozew rozwodowy, pozew o alimenty, pozew alimentacyjny, pozew o zapłatę, sprzeciw, nakaz zapłaty

Ograniczenia w zakresie możliwości dochodzenia roszczeń

Ustawa p.w.p. przewiduje szereg sytuacji, w których mimo iż można by rozważać zaistnienie naruszenia prawa do znaku towarowego, roszczenia osobie uprawnionej nie przysługują. W treści ustawy wymienione są expressis verbis sytuacje, które nie rodzą po stronie uprawnionego prawa do zakazania innej osobie konkretnego zachowania. Art. 156 p.w.p. stanowi, iż fakt posiadania prawa ochronnego na znak towarowy nie daje podmiotowi uprawnionemu możliwości zakazywania używania przez inne osoby w obrocie:  

 

1) ich adresu lub nazwisk – należy jednak mieć świadomość, iż używanie przez osobę fizyczną jej nazwiska w obrocie gospodarczym musi być usprawiedliwione potrzebami używającego i nabywców oraz być zgodne z uczciwymi praktykami; 

 

2) oznaczeń, które wskazują w szczególności na charakterystykę oraz cechy towarów, ich ilość, rodzaj, jakość, pochodzenie, datę wytworzenia lub okres przydatności, czy też przeznaczenie;  

 

3) zarejestrowanego znaku lub oznaczenia podobnego do niego, jeśli używanie takie jest konieczne dla zidentyfikowania przeznaczenia towaru, przede wszystkim w sytuacji, gdy chodzi o oferowane akcesoria, części zamienne lub usługi.

 

4) zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, jeżeli uprawnienie do jego używania przez dany podmiot wynika z innych przepisów ustawy p.w.p.  

 

 Używanie oznaczeń wskazanych powyżej jest dozwolone tylko wówczas, gdy konieczność używania wynika z usprawiedliwionych potrzeb używającego oraz nabywców towarów. Ponadto takie oznaczenie powinno być zgodne z uczciwymi praktykami w handlu, produkcji lub usługach.  

 

Kolejnym ograniczeniem w zakresie realizowania przez posiadacza prawa do znaku towarowego jego uprawnień jest fakt, iż nie może on żądać zakazania innej osobie używania tego znaku towarowego lub też znaku podobnego, jeśli przedmiotowego znaku nie używał bez ważnych powodów przez 5 lat lub, mimo iż korzystał z niego w reklamie, towaru nim oznaczonego nie wprowadził nigdy do obrotu. Regulacja ta łączy skutki prawne z faktem nieużywania znaku. Uznaje się, iż ta konstrukcja ma na celu stopniowe zmniejszanie ilości istniejących znaków towarowych oraz „zwalnianie” znaków niepotrzebnych zgłaszającym je przedsiębiorcom.

 

Ograniczenie skuteczności prawa ochronnego na znak towarowy jest również ustanowione w art. 158 p.w.p. Podmiot uprawniony nie może bowiem wystąpić z roszczeniem o zakazanie innej osobie posługiwania się przez nią nazwą, pod którą prowadzi ona swą działalność gospodarczą, jeżeli ta nazwa nie jest przez nią używana jako oznaczenie towarów będących przedmiotem tej działalności oraz jeżeli nie zachodzi możliwość wprowadzenia nabywców w błąd, co do oznaczonych towarów i ich pochodzenia. Zwykle uznaje się, że możliwość wystąpienia błędu nie zachodzi, gdy mamy do czynienia z różnymi profilami działalności lub też z lokalnym zasięgiem używania ocenianej nazwy.  Prawo ochronne na znak towarowy nie daje uprawnionemu możliwości zakazywania osobom trzecim posługiwania się nazwą, tylko jeśli przedmiotowe oznaczenie jest nazwą, pod którą prowadzona jest działalność gospodarcza. Osoba, która tę działalność prowadzi nie może działać w złej wierze. Ponadto nazwa ma pełnić jedynie funkcję indywidualizującą podmiot, który z niej korzysta nieposiadawszy prawa ochronnego. Ponadto, nie może zaistnieć konflikt interesów – a więc musi być całkowicie wyłączona możliwość pomyłki w zakresie pochodzenia towarów. Jeśli wszystkie wymienione przesłanki zostaną spełnione łącznie, wówczas uznaje się, iż podmiot uprawniony do znaku towarowego nie może zakazać innemu podmiotowi posługiwania się nazwą będącą przedmiotem prawa ochronnego.

 

            Ostatnim ograniczeniem w zakresie realizacji roszczeń wynikających z prawa do znaku towarowego jest uprawnienie tzw. używacza uprzedniego znaku towarowego do dalszego używania zarejestrowanego dla innej osoby znaku towarowego. Aby jednak osoba nieuprawniona mogła używać bezpłatnie znaku towarowego, do którego prawo ochronne przysługuje innej osobie, i aby uprawniony nie miał prawa do dochodzenia roszczeń względem używacza konieczne jest spełnienie kilku warunków. Przede wszystkim prowadzona przez używacza działalność gospodarcza musi mieć charakter lokalny oraz musi być prowadzona w niewielkim rozmiarze. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na nieostrość pojęć „lokalny charakter” i „niewielki rozmiar”. Uznaje się, że „lokalność” powinna być postrzegana przez pryzmat kryteriów gospodarczych, a nie tylko geograficznych czy administracyjnych. Co więcej, oznaczenie używane przez lokalnego przedsiębiorcę musi być identyczne ze znakiem towarowym później zarejestrowanym na rzecz innego podmiotu, używanie musi mieć miejsce wcześniej aniżeli nabycie prawa ochronnego oraz niezbędna jest dobra wiara lokalnego przedsiębiorcy. Używacz uprzedni po kumulatywnym wypełnieniu powyżej opisanych przesłanek nabywa dwa uprawnienia: po pierwsze może bezpłatnie kontynuować używanie przedmiotowego oznaczenia w niewiększym niż dotychczas rozmiarze (prawo z rejestracji nie jest więc skuteczne w stosunku do używacza poprzedniego), po drugie podmiot może żądać wpisu swego prawa do rejestru znaków towarowych. Prawo używacza uprzedniego nie jest prawem wyłącznym, przepis kreujący przywileje tego podmiotu, nie nadaje mu praw równorzędnych pod względem statusu z prawem wyłącznym uprawnionego z rejestracji, a jedynie zezwala na pewne ograniczenie prawa wyłącznego, którego podmiotem jest uprawniony z rejestracji (nie zaś używacz uprzedni).Tak więc prawo używacza uprzedniego ogranicza możliwość dochodzenia praw wynikających z rejestracji znaku towarowego.

 

            Podsumowując, uznać można, iż podmiotowi posiadającemu prawo ochronne na znak towarowy przysługuje stosunkowo bogaty katalog roszczeń, zaś ochrona zapewniona przez p.w.p. jest zadowalająca. Mimo istnienia szeregu przedstawionych powyżej wyjątków i ograniczeń w zakresie możliwości dochodzenia roszczeń przez podmiot uprawniony, ich rola jest niwelowana ze względu na fakt, iż aby dane ograniczenie mogło być zastosowane i mogło osłabić ochronę znaku towarowego, konieczne jest kumulatywne spełnienie wielu szczegółowych przesłanek, które rzadko występują łącznie. Dlatego też rolę wyłączeń w zakresie ochrony znaku towarowego i ograniczeń skuteczności prawa ochronnego można uznać za znikomą, co prowadzić może do wniosku, iż ochrona znaku towarowego na podstawie p.w.p. jest stosunkowo silna.

 

 

 

W artykule wykorzystano:

 

1.        Nowicka, M. Późniak – Niedzielska, U. Promińska , H. Żakowska – Henzler, Prawo własności przemysłowej, Warszawa 2004;

 

2.        M. Trzebiatowski Używacz uprzedni znaku towarowego (prawo polskie na tle prawnoporównawczym), Prace Instytutu Własności Intelektualnej Uniwersytetu Jagiellońskiego, z.86, 2004,

 

 

Kancelarie

 

Kancelaria Prawna
Horoszkiewicz sp. z o.o.

Rozwody

Alimenty

Podział majątku

Władza rodzicielska

tel. 606 514 804

odszkodowanie za opóźniony lub odwołany lot

zachowek - jeśli zostałeś pominięty w spadku sprawdź co Ci się należy

regulowanie stanu prawnego nieruchomości